با « پرورندهء آسمانها و زمين » پس بايستى كه « سموات » برابر باشد با « همه جهانها منهاى زمين » . 2 - زمين در دو روز « دو دوران » و پيش از آسمانهاى هفتگانهء خود آفريده شده ، به اين آيات توجه كنيد كه در بند سوّم نيز لازم خواهد بود : * ( « قُلْ أَ إِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَه أَنْداداً ذلِكَ رَبُّ الْعالَمِينَ . وَجَعَلَ فِيها رَواسِيَ مِنْ فَوْقِها وَبارَكَ فِيها وَقَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِينَ . ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَهِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَلِلأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ . فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَأَوْحى فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها وَزَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ » ) * ( فصلت : 9 - 12 ) . از اين آيات بدست ميايد اوّلا زمين در دو روز ( دو دوران ) آفريده شده ( البته بدون نبات و حيات و اقوات ) * ( « خَلَقَ الأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ » ) * مراد از روز بطور قطع دوران است نه بيست و چهار ساعت كه مدت گردش وضعى زمين است و همچنين مراد از چهار روز و دو روز ، دو دوران و چهار دوران است و مجموع اين شش روز به حساب روزهاى ما شايد از ميليونها سال بيشتر باشد . استعمال يوم بمعنى دوران و مدت مفصلى از زمان ، شايع و از معانى مشهور يوم است ، ابن اثير در نهايه گويد : گاهى از يوم مطلق وقت اراده مىشود و حديث « تلك ايّام الهرج » از آن است . راغب در مفردات گويد : گاهى از مدت هر مدتى كه باشد با يوم تعبير مىشود . در قرآن مجيد هست * ( « وَتِلْكَ الأَيَّامُ نُداوِلُها بَيْنَ النَّاسِ » ) * آل عمران 140 * ( « فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا » ) * يونس 102 كه مراد زمانهاى حوادث است * ( « وَإِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ » ) * حج 47 * ( « فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُه خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ » ) * معارج : 4 . احتمال قوى آنست كه منظور از دو دوران يكى مذاب شدن زمين است ، كه به صورت گاز مشتعل بود و در اثر كاسته شدن حرارت مذاب گرديد ،